Als jouw strong-willed peuter een spiegel voor je wordt…
Geplaatst door
En wat het kan betekenen als je kind op opvang “weer zo’n boze bui had”
Met moeder Sara houd ik een spiegelende sessie. Ze geeft aan haar handen vol te hebben aan haar lieve maar o zo levendige peuter. Ze is slim, gevoelig, krachtig en… intens.
Ze weet precies wat ze wil, en vooral wat ze níet wil. Op de opvang hoort moeder dan ook regelmatig:
“Ze had weer zo’n boze bui vandaag.”
En ergens knaagt dat.
Sara maakt zich zorgen: Is er iets mis? Doe ik iets verkeerd? Waarom is ze thuis zo anders… of juist hetzelfde?
Met Sara werk ik vanuit de omkering: wat als je peuter niet “moeilijk” doet…
maar een spiegel is van iets wat dieper verscholen ligt in jouzelf?
Strong-willed kinderen voelen alles — en laten alles zien
Wat veel ouders niet weten, is dat strong-willed kinderen vaak megagevoelig zijn.
Hun boosheid is geen probleemgedrag.
Het is communicatie.
Een signaal.
Een uitdrukking van een binnenwereld die nog geen woorden heeft.
En soms… tonen ze precies dat waar wij als moeder moeite mee hebben.
De spiegelvraag:
Mogen mijn eigen emoties er zijn?
Je peuter laat boosheid zien zonder schaamte. Ze zegt voluit nee. Ze gooit eruit wat er vanbinnen borrelt.
En dan komt de reflectie:
Hoe was dat voor jóu vroeger?
Mocht jij boos zijn? Verdrietig? Gefrustreerd?
Of moest je lief, rustig, makkelijk, aangepast zijn?
Soms raakt het gedrag van onze kinderen dat deel in ons dat nooit de ruimte kreeg.
Niet omdat je tekortschiet als moeder—juist niet.
Omdat jij nu op een punt staat waarop je mag gaan helen wat in jouw eigen kindertijd niet gezien werd.
Het gedrag van je peuter zegt iets, maar niet wat je denkt
Het zegt niet dat jij faalt.
Het zegt niet dat er iets mis is met je kind.
Het zegt:
“Mama, ik voel intens. Jij misschien ook. Zullen we samen leren dat dat oké is?”
Wanneer jouw emoties mogen bestaan, leert je kind dat vanzelf
Kinderen leren niet van wat we zeggen, maar van wat we innerlijk toestaan.
Wanneer jij jezelf toestaat om:
• boos te zijn zonder schuldgevoel
• verdriet te voelen zonder je groot te houden
• overprikkeld te zijn zonder schaamte
Echt te zijn naar jezelf over deze emoties. Dus niet: je overprikkeling ‘reageren’ naar je kind, maar wel: momenten nemen waarop je kunt voelen dat deze overprikkeling er is en ervaren wat je dan beleeft in je lichaam. Deze mogen uiten, zelf uit te reiken bijvoorbeeld ook naar andere volwassenen.
…dan leert je kind dat álle emoties welkom zijn.
Ook die van haar.
En dat is de echte kracht van de spiegel
Je strong-willed peuter vraagt niet om perfectie.
Ze vraagt om echtheid.
Om een moeder die durft te voelen, zodat zij dat ook kan.
Boze buien worden dan geen gevecht meer, maar een dialoog:
tussen jouw binnenwereld en de hare.
Tussen wat jij vroeger niet mocht zijn…
en wat zij jou nu teruggeeft.
